woensdag 12 april 2018 fietsen door Hanoi

In de straat om de hoek, trouwens alles hierin de oude wijk is om de hoek, ontmoetten we Julie, waar we mee gaan fietsen door Hanoi. De drukte van mensen en verkeer went snel en we passen ons naadloos aan. Af en toe wat moeite met scooters volgeladen met wcpapier, plastic krukjes, chips, bezems, kippen, eieren, big bags, groenten, fruit, kast en zelfs bedden en verder alles wat wij, in nederland, met een kar vervoeren. Aanhangwagens zie je hier niet, alleen karren die je met de hand moet trekken of alles op een rek op de scooter. Een mooi fietsritje gaat door de oude wijk van Hanoi en vervolgens door de Franse wijk. Een luxere wijk met veel grote gebouwen waar overheidsinstanties, leger, politie en het mausoleum van Ho Chi Minh. Hij was de leider van de Vietnamese onafhankelijkheidsstrijd.
De oudste brug van Hanoi met aan weerszijden fietspad en tussenin spoorlijn is één van de vijf bruggen over de Rode rivier. Valt me hier op hoeveel plastic er ligt aan de oevers van de rivier. Opeens rijdt Julie met fiets en al een winkel binnen, wij volgen langs de kassa en stoffen naar een patio met vogelkooitjes. Daar parkeren we de fietsen en lopen vier trappen op naar het dakterras, waar Jelle, Jorn en ik DE beste Vietnamese egg-koffie bestellen. Ik maakte daar een voorstelling van: koffie met in t midden een rauw ei…. maar die voorstelling blijkt niet helemaal te kloppen. Het is een soort kruising tussen tiramisu zonder koek en cappuccino. Ik weet niet of dat het door deze beschrijving voor jullie lekkerder wordt. Voor ons was het een delicatesse, we hebben genoten.  Kees had spijt want die had een bak Vietnamese filterkoffie, heel sterk, heel goedkoop en smaakt of ruikt alleen? een beetje naar hazelnoten.

In de oude wijk van Hanoi heeft iedere straat zijn eigen ‘specialiteit’. Er is een straat met alleen maar schoenen, eentje met kledingwinkeltjes, die allemaal made in Vietnam heten, eentje met ijzerwaren, eentje met papier, eentje met groenten en ga zo maar door. Heel bijzonder om te zien. En overal rijden scooters en lopen mensen. Het is een bezig volk. Zelfs de vrouwen werken keihard mee en niet alleen in de huishoudens of winkels maar ook in de bouw, of op vrachtwagentjes of in de visserij. Er is ook een straat met voornamelijk huizen uit de koloniale tijd, die de regering wil behouden als soort monument. Op de tweede verdieping wonen mensen maar op straat niveau gaan de biertenten ’s avonds open. Deze bierzaken, wij noemen dat kroegen, mogen geen terras of krukjes op straat hebben. Zodra de politie door deze straat komt, neemt een ieder die buiten op een kruk zit zijn zetel op en gaat staan. Dit gebeurt elke tien minuten als er een politie voorbij loopt… Zodra ze voorbij zijn, gaat iedereen weer zitten.

In deze bierstraat hebben we een toepasselijk biertje gedaan met Jelmer de Ruiter, één van onze oude buurjongens die al een tijdje aan het reizen is. Aan de zitten-staan activiteiten hebben we maar niet meegedaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *